Zarzuty aktu oskarżenia
Akt oskarżenia przeciwko trzem mężczyznom wpłynął do Sądu Okręgowego w Olsztynie na początku lutego 2026 roku. Wszyscy trzej odpowiadali za usiłowanie rozboju na szkodę trzech mężczyzn, którzy w nocy 16 maja 2025 roku przebywali w przyczepie kempingowej znajdującej się na terenie jednego z ośrodków w gminie Barczewo. Pokrzywdzeni byli nowo zatrudnionymi pracownikami sezonowymi tego ośrodka. Po zakończonym dniu pracy udali się na spoczynek do przyczepy, w której mieszkali.
Według ustaleń prokuratora oskarżeni, działając wspólnie i w porozumieniu oraz posługując się maczetą i kijem, używali przemocy wobec pokrzywdzonych, zadając im uderzenia i grożąc dalszym jej użyciem. Ich celem miało być doprowadzenie pokrzywdzonych do stanu bezbronności i zmuszenie ich do wydania pieniędzy oraz telefonów komórkowych. W wyniku zdarzenia jeden z pokrzywdzonych doznał obrażeń ciała, w tym złamania dwóch palców. Do dokonania rozboju ostatecznie nie doszło z uwagi na opór stawiany przez pokrzywdzonych.
Ponadto dwaj oskarżeni odpowiadali za uszkodzenie przyczepy kempingowej, w której zamieszkiwali pokrzywdzeni. Według aktu oskarżenia mężczyźni m.in. wybili trzy okna, zarysowali zewnętrzne ściany i zniszczyli wnętrze przyczepy. Wartość strat oszacowano na około 10 tys. zł. Obaj mieli również odpowiadać za uszkodzenie samochodu osobowego należącego do jednego z pokrzywdzonych.
Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie
Proces w tej sprawie rozpoczął się 10 kwietnia 2026 roku przed Sądem Okręgowym w Olsztynie. Podczas pierwszej rozprawy oskarżeni nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i odmówili składania wyjaśnień.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w dniu 17 listopada 2026 roku wydał w tej sprawie wyrok, w którym uznał wszystkich trzech oskarżonych za winnych usiłowania dokonania rozboju. Wobec jednego z mężczyzn orzekł karę 3 lat pozbawienia wolności, wobec drugiego karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast wobec trzeciego karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Dwóch oskarżonych sąd uznał również za winnych uszkodzenia przyczepy kempingowej i zasądził od nich solidarnie na rzecz jej właściciela 10 tys. zł tytułem środka kompensacyjnego w postaci naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem.
Postępowanie dotyczące zarzutu uszkodzenia samochodu osobowego zostało umorzone z uwagi na niezłożenie przez pokrzywdzonego wymaganego wniosku o ściganie tego przestępstwa.
Ponadto sąd zasądził od wszystkich trzech oskarżonych solidarnie zadośćuczynienie za doznane krzywdy na rzecz pokrzywdzonych. Na rzecz mężczyzny, który doznał średniego uszczerbku na zdrowiu, zasądzono 10 tys. zł, natomiast na rzecz dwóch pozostałych pokrzywdzonych po 5 tys. zł.
Ustne motywy wyroku
Przedstawiając ustne motywy wyroku, Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż wszyscy trzej oskarżeni dopuścili się usiłowania rozboju na szkodę pokrzywdzonych. Podstawowe znaczenie miały w tym zakresie zeznania pokrzywdzonych, które sąd ocenił jako spójne i logiczne oraz dowód z opinii biegłych z zakresu badania śladów biologicznych i genetyki sądowej.
Sąd zwrócił uwagę, że do zdarzenia doszło w nocy, kiedy pokrzywdzeni spali w przyczepie kempingowej po zakończonym dniu pracy. Jeden z oskarżonych, który również pracował w tym ośrodku, celowo wcześniej odłączył zasilanie elektryczne w przyczepie. W ocenie sądu okoliczności te wskazywały na wcześniejsze przygotowanie działania.
Istotne znaczenie dla oceny motywacji oskarżonych miały również wyjaśnienia jednego z nich, który przyznał, że przed zdarzeniem spotkał się w Olsztynie z dwoma pozostałymi oskarżonymi. Mężczyźni wspólnie spożywali alkohol. W trakcie spotkania opowiedział kolegom o swoim niezadowoleniu z powodu zatrudnienia w ośrodku trzech nowych pracowników sezonowych. Uważał, że pokrzywdzeni zabierają mu pracę, ponieważ pracują za niższe stawki, przez co on sam będzie miał mniej pracy. Wówczas oskarżeni postanowili pojechać do ośrodka i dać pokrzywdzonym „nauczkę”.
Oskarżeni twierdzili, że ich zamiarem było jedynie przestraszenie pokrzywdzonych. Sąd nie dał jednak wiary tym wyjaśnieniom. Wskazał, że gdyby rzeczywiście chodziło wyłącznie o zastraszenie, trudno byłoby wytłumaczyć zabranie ze sobą maczety i kija, a także wcześniejsze odłączenie zasilania elektrycznego w przyczepie. Istotne było również to, że podczas ataku oskarżeni posługiwali się tymi przedmiotami, zadawali pokrzywdzonym uderzenia i domagali się wydania pieniędzy oraz telefonów komórkowych.
W ocenie sądu okoliczności te wskazywały, że rzeczywistym zamiarem oskarżonych było dokonanie rozboju, a nie tylko przestraszenie pokrzywdzonych. Do dokonania przestępstwa ostatecznie nie doszło z uwagi na opór i obronną postawę zaatakowanych mężczyzn.
Wśród okoliczności obciążających dwóch oskarżonych Sąd uwzględnił działanie w warunkach recydywy. Miało to wpływ na wymiar orzeczonych wobec nich kar. Najwyższą karę wymierzono oskarżonemu, którego sąd uznał za inicjatora całego zdarzenia.
Sąd wskazał również, że motywacja oskarżonych zasługiwała na szczególnie negatywną ocenę. U podłoża zdarzenia leżał konflikt związany z zatrudnieniem nowych pracowników sezonowych, których jeden z oskarżonych postrzegał jako zagrożenie dla własnych zarobków i możliwości wykonywania pracy. Dwaj pozostali mężczyźni byli jego kolegami i nie wykonywali żadnych prac w ośrodku. Sąd zwrócił uwagę na błahy powód działania oskarżonych, ich motywację oraz wcześniejsze zaplanowanie całego zajścia, co również uwzględnił jako okoliczności obciążające.
Wyrok w tej sprawie jest nieprawomocny.
Sędzia Sądu Okręgowego w Olsztynie
Adam Barczak
Rzecznik Prasowy Sądu Okręgowego w Olsztynie
Olsztyn, dnia 17 listopada 2026 r.


